گروه تواشیح و مدیحه سرایی مشکات اصفهان

وجود مبارك معصوم(سلام الله عليه) درباره اين آيه كه دارد: ﴿وَمَا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُم بِاللَّهِ إِلّا وَهُم مُشْرِكُونَ﴾يعني اكثر مؤمنين،مشرك‌اند فرمود: خيلي‌ها مواظب زبانشان نيستند مي‌گويند: «لولا فلان لهلكتُ» اگر فلان كس نبود كار ما حل نمي‌شد،فرمود: بگوييد خدا را شكر كه از اين راه مشكل ما را حل كرد؛ اگر همه مشكلات به وسيله خدا حل مي‌شود اينها مي‌شوند وسيله اينها آورنده‌اند نه اينها بخشنده. بندگي را در زندگي آوردن يعني اين، بايد مَلكه بشود كه انسان هرگز نگويد اگر فلان كس نبود مشكل حل نمي‌شد يا اول خدا دوم فلان كس. خدا اوّلي نيست كه دومي داشته باشد خدا كسي نيست كه ديگري در قبال او سِمتي داشته باشد بايد شاكر باشيم كه خداي سبحان به وسيله اشخاص مشكل ما را حل كرد اگر كسي مشكل ما را حل كرد فرستادهٴ خداست، اگر كسي آمده كه ما مشكل او را حل كنيم او هم فرستادهٴ خداست اين از بيانات نوراني حضرت امير در نهج‌البلاغه است فرمود: «إنّ الْمِسْكِينَ رَسُولُ اللَّهِ» يعني اين نيازمندي كه آمد به شما مراجعه كرد او را خدا فرستاده است. خدا از يك طرف به شما نعمت داد از يك طرف هم به فلان شخص گفت برو در خانه فلان كس ببينم چه كار مي‌كند؛ اين از غرر فرمايشات حضرت در نهج‌البلاغه است «إنّ الْمِسْكِينَ رَسُولُ اللَّهِ» لذا وقتي وجود مبارك امام سجاد(سلام الله عليه) صدقه‌اي را به سائل مي‌داد دستش را مي‌بوسيد.حضرت آیت الله جوادی آملی،درس اخلاق07/10/91